ÖFKE VE KONTROLÜ
13 Aralık 2025, 00.15 A- A+
Öfke Kontrolü Her Zaman Gereklidir
Biliyor musun, öfke geldiğinde sanki göğsünün tam ortasına kızgın bir demir saplanıyor. Nefesin kesiliyor, gözlerin kararıyor, bütün dünya bir anda küçücük bir noktaya sıkışıyor. O anda tek bir şey istiyorsun: O demiri çekip karşındakinin kalbine saplamak. Sözle, bakışla, tokatla… fark etmez. Yeter ki o acı bitsin.
Ama bitmiyor.
Asla bitmiyor.
Çünkü o demiri karşındakine sapladığında, elinde kalan şey kanlı bir sap oluyor sadece. Acı senin içinde büyüyerek kalıyor. Gece yarısı uyanıyorsun, söylediğin o cümle kulaklarında çınlıyor. “Anne keşke bağırmasaydım” diye ağlayan çocuğunun sesi, bir daha hiç silinmeyecek bir yara gibi yapışıyor yüreğine. Kırdığın kalp, aslında kendi kalbinmiş meğer. Parçalanan, senmişsin.
Öfke, bir çocuk gibi. İçinde ağlayan, kucağa alınmak isteyen, görülmek isteyen bir çocuk. Onu susturmaya çalıştıkça daha çok bağırıyor. Onu azarladıkça daha çok korkuyor. Ama bir kerecik olsun durup “Evet, çok incindin, çok korktun, çok yoruldun” dersen… o çocuk susuyor. Göğsündeki o demir yavaş yavaş soğuyor. Ellerin titremese de yumruk olmaktan vazgeçiyor.Ben o çocuğu yıllarca dövdüm içimde.
“Sus, zayıfsın, erkekler ağlamaz, dayan” dedim.
Sonra bir gün, sessiz bir gecede, o çocuk bana baktı ve dedi ki:
“Sen beni susturdukça, ben seni yalnız bırakıyorum.”O gece ağladım.
İlk kez öfkeme değil, öfkenin altındaki o küçük çocuğa sarılarak ağladım.Şimdi her öfkelendiğimde, o çocuğun elini tutuyorum.
“Tamam” diyorum, “acıdı, biliyorum. Ama bu acıyı birine daha yaşatmayacağız.”
Ve o an mucize gibi bir şey oluyor: Öfke hâlâ orada, ama artık beni yakmıyor. Çünkü onu kucaklıyorum. Çünkü ona “varım” diyorum.
Öfke kontrolü, bağırmamak değil.
Öfke kontrolü, içindeki o ağlayan çocuğa “yalnız değilsin” diyebilmektir.
O çocuğu her kucakladığında, biraz daha büyüyor insan.
Biraz daha insan oluyor.
Öfke kontrolü her zaman gereklidir.
Çünkü bir gün, çok sevdiğin birinin gözlerinin içine bakacaksın ve orada korku değil, güven göreceksn. Ve o güveni, senin öfkeni yendiğin her günle inşa etmiş olacaksın.
İyi ki yenmişim diyeceksin.
İyi ki o çocuğa sarılmışım.
İyi ki, öfkeme rağmen hâlâ sevebilmişim.
YORUMLAR