İnsanlar vardır; bir kalbe dokunmaz, kalbin yerine geçer. O da böyle biri olmuştu. Hayatına girdiği gün, içindeki mevsimler değişmişti. Hayat, o ana dek sadece akan bir zamanken; onunla birlikte anlam kazanmış, renklenmiş, derinleşmişti.

Ondan önce de yaşıyordu belki ama eksik bir cümle gibiydi. Noktası yoktu, tamamlanmıyordu. O geldi ve her şeyi yerli yerine koydu. Gülüşü daha gerçek, susuşu daha huzurlu oldu. Çünkü artık yalnız değildi; seviliyordu. O, öyle gelmişti. Bir tesadüf gibi görünmüş ama aslında içinde eksik olan her şeyin cevabı olmuştu. Öncesinde nefes alıyordu ama yaşamıyordu. Gülüyordu ama içi katılmıyordu. Güçlüydü belki, fakat tamam değildi. Onunla birlikte hayat, sadece akan bir zaman olmaktan çıkmış; bir anlam kazanmıştı.

Hayat bazen insanı yorar, köreltir, hatta “Bu kadar,” diye inandırır. Ama sonra biri çıkar ve o cümleyi yırtıp atar. O, ona şunu öğretmişti: Hayat, alışılanlardan ibaret değildir. Hayat, birinin varlığıyla genişleyebilir. Bir bakışla hafifleyip, bir cümleyle derinleşebilir.

Onunla hayat daha yavaş akıyor ama daha çok hissediliyordu. Zaman, onu görünce durmayı öğrenmiş gibiydi. En sıradan anlar bile onunla özel, en sessiz anlar bile onunla doluydu. Kalbi, adını her attığında hayata biraz daha inanıyordu.

Meğer eksik olan zaman değilmiş; insanmış. Ve o, o boşluğu doldurmamıştı. Yeni bir dünya kurmuştu.

Bu yüzden ona “hayatıma girdi” demiyordu. O, hayatın kendisi olmuştu. Ona daha önce bilmediği bir yaşam vermişti. Ve o, ilk defa bu kadar güzel bir hayatın içinde, severek var oluyordu.