UMUT NEYDİ BİLİYOR MUSUN?
05 Mart 2026, 05.29 A- A+
Umut neydi, biliyor musun?
Umut, en karanlık gecede bile pencereye yaslanıp sabaha kadar gökyüzünü izleyen annenin göğsündeki hafif titreyişti.
Çocuğu aylardır haber alınamayan bir anne düşün. Her sabah aynı saatte kalkar, aynı kahveyi koyar, aynı koltuğa oturur. Telefonu avucunda sıkı sıkı tutar, ekranı her on saniyede bir kontrol eder. “Bugün belki…” der içinden. Kimse duymaz o fısıltıyı. Ama o, yıllardır duymaya alıştığı sessizliğin içinde bile o kelimeyi tekrar eder: Belki.
Umut budur işte.
Bir annenin, çocuğunun kokusunu hâlâ yastıkta hissetmeye çalışmasıdır. Ve her sabah yeniden doğan o inatçı “belki”dir.
Umut, hastane koridorunda saatlerce ayakta bekleyen sevgilinin gözlerindeki o son ışık parçasıdır.
Doktor “Durumu kritik” dediğinde herkes başını önüne eğer, ama o eğmez. Duvara yaslanır, ellerini cebine sokar, parmakları titrer ama yüzü dimdiktir. İçinden sayar: “Bir saat daha… bir saat daha dayanabilirim.” Gece olur, sabah olur, günler haftalara, haftalar aylara döner. Hâlâ aynı koridorda, hâlâ aynı duvarda, hâlâ aynı titreyen ellerle.
Umut, kimsenin inanmadığı bir iyileşmeyi inanılır kılan o küçük, inatçı nabızdır. “Uyanacak” derken sesi çatallaşsa da gözleri hâlâ umutla parlar.
Umut, terk edilmiş bir evde tek başına oturan yaşlı adamın her akşam kapıyı kilitlememesidir.
Karısı yıllar önce gitmiştir. Çocukları başka şehirlere dağılmıştır. Ev sessizdir, saatler bile yorulmuştur tik taklamaktan. Ama o her akşam kapıyı aralık bırakır. “Belki bugün biri gelir” diye düşünür. Kim geleceğini bilmez. Belki torunu, belki eski bir komşu, belki sadece rüzgâr. Ama aralık bırakır. Çünkü umut, kapıyı tamamen kapatmamaktır.
Umut, sınav sonuçlarını beklerken geceleri uyuyamayan gencin yastığının altında tuttuğu o buruşuk not kâğıdıdır.
“Başaracağım” yazmıştır üstüne, titrek bir kalemle. Her gece o kâğıda bakar, okur, katlar, tekrar açar. Dünya “Olmaz” derken, o “Olacak” diye fısıldar kendine. Gözyaşları kâğıda damlar, mürekkep akar, yazı bulanıklaşır ama o hâlâ okur.
Umut, bulanıklaşsa bile silinmeyen o üç kelimedir: Olacak. Olacak. Olacak.
Ve umut, sensiz geçen her mevsimde hâlâ bahar çiçeği açtırmaya çalışan kalbin ta kendisidir.
Sevdiğin insan gitmiştir belki. Belki hiç gelmeyecektir. Ama sen hâlâ aynı şarkıyı açarsın, aynı kokuyu koklarsın hayalde, aynı hayali kurarsın.
“Bir gün…” dersin.
Herkes güler.
Sen gülmezsin.
Çünkü umut gülmez. Umut bekler.
Yaralı bekler, kanlı bekler, kırık bekler… ama bekler.
Umut neydi, soruyorsun ya…
Umut, vazgeçmemek için en saçma bahaneyi bulabilme sanatıdır.
“Belki yarın”
“Belki bir gün”
“Belki o da beni özlüyordur”
“Belki bu acı bitecek”
Ve en güzeli:
Umut, bütün bu “belki”lerin toplamıdır.
Hepsi bir araya geldiğinde bir insan eder.
Hâlâ ayakta duran, hâlâ nefes alan, hâlâ seven bir insanı.
Eğer şu an gözlerin doluyorsa, boğazın yanıyorsa, yüreğin sızlıyorsa…
Demek ki umut hâlâ seninle.
Küçük, yaralı, titrek…
Ama hâlâ canlı.
Ve o canlı olduğu sürece, hiçbir bekleyiş boşuna değildir.
Çünkü umut, sevginin son nefesine kadar yanından ayrılmayan tek yoldaşıdır.
Beklemeye devam et.
Çünkü umut da seni bırakmıyor.
Hiç bırakmadı.
Ve hiç bırakmayacak.
YORUMLAR