Yerli ve milli bir erkek olarak, vazifelerimden biri olduğu için bizim evde pazara genelde ben çıkarım. Önceleri, kız ufakken yani zorla ağzına yumurta tıkabildiğimiz zamanlarda, pazardan diğer ihtiyaçların yanında yumurtada alıyordum. Markette de satılıyordu ama organik! olması lazımdı. Bendeniz mecbur araştırmacı gazeteci Mithat Kelle hesabı pazarı gezerek en organiklerini arıyordum. Köylü pazarı denen pazarın alt kısımda, samanların arasında, affedersiniz üzerinde kuru bok izleri olan, ebatları ve renkleri farklı olan yumurtalardan, organik olduğuna ikna olduklarımı alıyordum. Sonraları, artık kızda büyüyünce birde köylüye değil ama köylü pazarına olan güven zedelenmemden ötürü marketlerden almaya başladım. Organik yumurta pek inandırıcı gelmediği için gezen tavuk yumurtası alıyoruz. Peki, ne idi bu gezen tavuk yumurtası? Bence yalan ama en azından yalanın pembesi… Üzerinde seri numarasının olmaması tavukların gezdiğine ikna olmam için yeterli:) Vel hasıl kelam geziyor bu tavuklar, oturdukları yerde durmuyorlar, aynı benim çocukluğum gibi…

Rahmetli peder ile barıştım barışmasına ama yine aklıma gelsin, bir mezar taşından ötesi olsun karanlık zihnimin içerisinde diye ara ara söylenirim, mezarına ağırlık vermeden…

Aklımın ermeye başladığı zamanlar 1980 ler.( Vay be! Yaşlanmışım.)

Eski Antalya.

İlk hatırladığım ev Zerdalilik te idi. Palmiye ağaçlarının arasında, ufak bir süs havuzu olan, şimdilerde villa, o zamanlar 2 katlı bina tabir edilebilecek güzel bir ev idi. Rahmetli bir oyuncak tüp arabası almıştı, kaybettiğimde korkumdan her bir yeri didik didik gezmiştim. Ondan bu kadar detay kalmış aklımda:)

Oradan taşınmamız beni üzmüş müydü o kadarını hatırlamıyorum. Sonrasında demirli ev diye aklımda kalan, giriş yüksek katta bir eve taşındık. Fazla kalamadık orada. En azından öyle hatırlıyorum. Tabii bu taşınmaların sebebi hep ev kirasını veremememiz:)

Oradan Kütükçü ye taşındık. O zamanlar tam bir köydü oraları. Dudu teyzem vardı komşumuz. Tam bir kürt kadını. Mert, dürüst. Sertçe de biraz, erkek gibi! Valideme kadın diye hitap ederdi. Şaşırırdım. Anneme niye ismiyle değil de kadın diye sesleniyor diye:) Allah rahmet eylesin bizi çocuklarından ayırmazdı. Haşhaşlı yanıç yapardı. Benim bu alkole sigaraya sevdam küçük yaşlardaki haşhaşın etkisi olabilir sanki… Güzel insandı. Anneme kardeşi gibi sahip çıktı sağ olsun. Oradan da malum ev kirasını ödeyemememiz sebebi ile ayrılırken artık aklımın erdiğince üzülmeye başlamıştım. Başlamıştım diyorum, çünkü gezen tavuk hikâyemin canımı yakmasının başlangıcı Kütükçü idi sanırım. Annem çok ağlamıştı…

Sonrasında Çetin Apartmanına taşındık. Deniz mahallesinde, dibinde kocaman bir park olan bir apartman. Çocuk hallerim ile çok mutlu olmuştum. Park vardı! Top oynanabilecek yeşil bir alan! Vardı var olmasına da bizim pencerelerden sokaktakilerin ayakları görünüyordu. Bodrum katta idi bizim daire. Rahmetliye neden yeraltındayız diye soramamıştım tabii:) Ha dur, oradan da aklımda kalan ufak bir anı

Ablamla top oynarken dış kapı açılmış, babam içeri girmişti. Çocuk hallerim, birazda Sezercik Ahmetçik Mehmetçik film izlemişim tüplü siyah beyaz televizyonda…

-Babacım hoş geldin diye büyük bir sevinçle bağırmışım

Şırankkkk eden bir tokat.

-Türk filmi mi çeviriyoruz lan burada diye başlayan uzun bir küfürle biten bol sesli bir cümle:)

Şimdileri gülerek hatırlıyorum da bunların hepsi gezen tavuğun yaşadığı travmalar işte pehhhhhhh!:):)

Orada birkaç sene oturduk. Ananem orada vefaat etmişti. Annem yine çok ağlamıştı…

Dün elimi yardım:) inşaat ta, çokça oluyor böyle ufak tefek kazalar. Bastım üzerine kolon yağını yara bandı o bu  vs… Canım yandı az. Yanımızda çalışan çocuklar kanı görünce canın yanmıyor mu abi diye soruyorlar. Acı eşiğim yüksek benim diye hava atıyorum:) Fiziksel acıya dayanılıyor. Annen ağlarsa karşında peki? Var mı öyle bir erkek? Çok ağladı benim annem, çok zorluk gördü ….Neyse ne işte…

Âşık olmuştum komşu kızına. Benden büyüktü az. Beraber top oynarken şefkatle davranıyordu belki, tabi bizde sevgi fakiriyiz ya:) belki ondan bilmiyorum ama âşık olmuştum… Yürümedi tek taraflı ilişkimiz, taşındık:) Tabi yine kira mevzuları. Üzülmüştüm az… Ama bu gezen tavuk hikâyesinin güzel yanı yeni mekânı merak etmekti:)

Sonrasında ver elini Rengin Apartmanı. Onunda dibinde park vardı. Hem evimiz 3. Katta idi bu sefer! Komşularımız iyiydi. Herkes bir birinin evine gider gelir beraber yemek yerdik arkadaşlar ile. Evimize icra gelene kadar ilkokul 5 den lise 1 e kadar orada oturduk. Babamın rahatsızlığı ilk orada başlamıştı. Mide kanseri… Lise 1 de eve geldiğimde, kan kustu diye annemin feryat ettiği hallerini görene kadar yavaş yavaş ilerleyen hastalığı... Babam ile nadir de olsa konuşurken çok korkardım o zamanlar. Bir gün ben öldüğümde diye başlayan tekel birası kokan cümleler. Ya ölürse babam! Ne yapardık biz?

Bana sarı kırmızı basketbol topumu o evde almıştı. Kapının önüne topu bırakıp merdivenlere saklanmıştı. Toptan ziyade, babamın beni düşünmesi, sevmesi, sevdiğini belli etmesi mutlu etmişti beni. Sonrasında bir akşam yine kafa tekel birası modunda apartmanın dış kapısında elinde erzaklar ile gelmişti. Koşup yardım etmiştim. Kafamı okşamıştı az. İnsanın oğlu olacak böyle demişti…nadir mutlu anılarımızdan birkaç tanesi….Ha dur ama, rengin apartmanının torpili, bir akşamda Köroğlu hikayesini anlatmıştı bana. Ezelden Kiziroğlu Mustafa’ya ayar olurum, hep babama sebep:)

İcra geldiği zaman dayımlar el atmıştı artık olaya.Yeter bu kadar gezdiğiniz bir sabit durun diye sanırım:) Annemi babama zengin diye veren dayımlar, babam fakirleşince TRT caddesindeki evlerini bize bağış etmişti. Babam kirasını veririm diye üstelese de veremedi birkaç aydan sonra. Taşınmamızın sanırım yedinci senesinde de vefat etti. Hiç sevemedim o evi…

Oysa ilk defa o eve taşındığımızda uzamıştı sakallarım, ilk defa o eve taşındığımızda tutmuştum bir kızın elini, İlk biramı da orada içirmişti babam bana:) Onlar çok önemli değil de ilk defa hayata dair aklım cidden bir şeylere ermeye başlamıştı o evde. Büyümüştüm...

 Annem kira icra korkusu olmadan biraz mutluda olmuştu hani… Misal annem dayımların evini temizlemeye gidiyordu arada… Canım cidden yanmıştı, hem de çok, hiç yanmadığı kadar,…Kesik yarık kan vs ne ola ki?

İyi kötü mutlu mutsuz büyüyor herkes… Hani derler ya çocuk bu düşe kalka büyür. Büyüdüm bende herkes gibi. Yalnız benimkisi biraz gezen tavuk hikâyesi:)

 İşten darlandım az, 1 saatimi yazmaya ayırayım dedim. İyi gelir belki hesabı

Gezen tavuğun yumurtası da anca bu kadar oluyor, kusura bakmayın

Ama şarkı güzel bak

https://www.youtube.com/watch?v=yDl6tqlJwtg&list=RDyDl6tqlJwtg&start_radio=1