Babama Veda
06 Ağustos 2025, 18.22 A- A+
Sevgili Babacığım,
Sana yazmak kelimelere sığmayan bir acıyı taşımak gibi. Ama içimde o kadar çok şey birikti ki sana
sesimi duyurabileceğim bir yer olsun istedim. Belki okuyamazsın ama hissedersin diye umut ediyorum. Çünkü ben seni hala hissediyorum baba, yokluğunla bile içimde bir yerdesin.
Deprem günü her şey bir anda alt üst oldu. O gün seni kaybettiğimde, benim de bir parçam orada kaldı. Hayat durdu, zaman dondu sanki. Ben bir daha eskisi gibi olamadım baba. Hala kabullenemedim gidişini. Senin gidişin bana anlatılan, mutlu sonu olmayan bir masal gibi.
Annemle birlikte yaşıyoruz şimdi. Çok zor. O hastalandıkça ben parçalanıyorum. Onu kaybetme korkusu var hep içinde. Çünkü sen yoksun, çünkü bana “Kızım merak etme” diyecek bir ses yok. Arkamda duracak dağım yok. Senin yokluğun bazen sessizlikten çok daha gürültülü baba. Bazen kalabalığın içinde bile senin sesini arıyorum.
Ben güçlü olmaya çalışıyorum, ama içimde her gün “keşke” lerle yaşıyorum. Keşke daha çok konuşsaydık, keşke seni hiç terslemeseydim, hep sevgi dolu yaklaşsaydım, keşke seninle sıcacık, sevgi dolu bir baba-kız ilişkimiz olsaydı. Ama biliyor musun kalbimden hiç eksilmedin baba, seni anmadığım tek bir günüm bile olmadı. Ne kadar zaman geçerse geçsin sen hep kalbimde olacaksın. En çok üzüldüğüm de sana veda edemedim baba. Sana o kadar ters konuşurdum, bazen saygısız davranırdım ki son kez vedalaşmayı Allah nasip etmedi. Dilerim beni affedebilmişsindir babacığım, dilerim hakkını helal etmişsindir.
Mekanın cennet olsun.
Seni çok seven kızın
Kahramanmaraş 06.08.2025
YORUMLAR