Gene bir gün aklımda ki eskileri karıştırırken , bir ayıbımı yakaladım.

Şehire beş km uzaktan sabah gidip akşam döndüğümüz köyde çalışıyorum. Köy köy gibi değil, şehrimizin mahallesi gibiydi. Zaten daha sonra belediye oldu .İlk belediye başkanı da benim öğrencimdi ,beni  çok mutlu etmişti.

Bayram törenleri ve pazartesi, cuma günleri bayrak töreni okulumuzun kocaman bahçesinde yapılır, köyün esnafı ile kahvehanelerden gelenlerle birlikte İstiklal Marşını  okurduk. Öyle huzurlu, gururlu günler yaşadık o okulda....

Yine bir bayrak töreni öğrenciler sıra oldu bizler sınıflarımızın yanında yerimiz aldık. Halktan gelenler oldu Okul müdürü İstiklal Marşını başlatmak üzere...derken arka taraflardan bir yerden, birisi Lalee e, Laleee diye bağırıyor, kızardım bozardım ,Allahtan Müdürümüz Marşımızı başlattı ,.hep beraber söyledik..  Sonra öğrenciler sırayla okula girmeye başladılar, derken yanıma güler yüzlü bir hanım geldi. Aynı yüksek ses tonuyla Lalee beni tanıdın mı dedi...Önce anlayamadım sonra tanıttı  kendini aynı sokakta oturuyorduk falan deyince hatırladım. Tanıdım tabi dedim .kendisi yaşıtım değildi , adını bilemedim ama anne babasını çok iyi tanıyordum hatırladığımı ,söyledim ,annenler nasıllar falan dedim ama aklımda törene saniyeler kalmışken  Lalee diye bağırmasında kalmış ki ,canım sıkkındı .Derken : Keşke Marşı bekleyip öyle gelseydin ..ismimle bağırman hoş olmadı, deyiverdim. Lale abla diyebilirdin hiç olmazsa dedim ama ben mi dedim içime giren şeytan mı dedi bilemiyorum. Söz ağzımdan çıktı bir kere, ders sonu gel konuşalım falan dedim. Hiç kırılmamış ki akabinde sık sık geldi. okulda çocuğu ile ne sorun varsa bende fazlasıyla yardımcı oldum...

İşte bu olayı hatırladım tören sırasında adımı bağırdı diye kızmıştım ama ,acaba adımın sonuna hanım eklemedi diye ego yapmış olabilir miyim diye düşündüm, hem utandım hem üzüldüm. Buraya da yazıp günah çıkarıyorum ,Allah kabul etsin inşallah..