Rap müziğin dünyasına baktığımızda dikkat çekici bir şey görünüyor. Neden rap şarkılarının büyük bir kısmı hep aynı temaların etrafında dönüyor? Mücadele, adaletsizlik, anlaşılmama, yalnızlık, kendini kanıtlama isteği, sisteme karşı öfke, ihanetin bıraktığı iz… Bu gerçekten sadece bir tesadüf mü?

Bir şarkının içinde geçen tek bir cümleye takılıyor. şarkının tamamini sevmese bile o cümleyi tekrar tekrar dinliyor. Çünkü o söz sanki kendi hayatından kopmuş oraya yazılmış gibi geliyor. Hatta bazen şarkıyı başa sarıp aynı yeri bir daha dinliyor. Çünkü o birkaç saniyelik söz, uzun zamandır içinde dolaşan bir duygunun tarifi.

Sanırım insanlar çoğu zaman kendilerini en iyi ifade eden duyguların bulunduğu müzikleri seçiyor. Rap müzikte ise çok güçlü bir duygu var: kendini duyurma ihtiyacı. Diğer birçok müzik türünden farklı olarak, melodiden çok sözle konuşuyor. Hatta çoğu zaman şarkı söylemekten çok hikaye anlatıyor.

 Rap dinleyen birçok insanın hikayesine biraz yakından bakıldığında, çocukluklarında benzer duygularla karşılaşmış olduklarını görmek zor değil. Kendini yeterince ifade edememiş olmak. Bunu yazarken yanlış anlaşılmasını istemem; bu herkesin kötü bir çocukluk geçirdiği anlamına gelmez. Ama çoğu zaman şu durumlar yaşanmış olabilir; söyledikleri ciddiye alınmamış olabilir, duygularını açıkça anlatma fırsatı bulamamış olabilirler ve zamanla bazı şeyleri içlerinde biriktirmeyi öğrenmiş olabilirler. 

İşte sanırım rap müzik tam da bu noktada devreye giriyor. Rap sanatçıları çoğu zaman hayatın en çıplak halini anlatıyor. Süslenmiş kelimeler kullanmadan, duyguları yumuşatmadan, düzeltmeden ve törpülemeden konuşuyorlar. Çünkü onların söylediği birçok şey aslında bizim de içimizden geçiyor ama çoğu zaman hayatın kuralları yüzünden yüksek sesle söyleyemediğimiz cümleler olarak içimizde kalıyor. İçinde kalmasını istemeyenler de bunu yalnızken yüksek sesle haykırabiliyor .

Bu yüzden rap dinleyen birinin sadece bir şarkı dinlediğini düşünmüyorum. Kendi anlatamadığı hikayeyi bir başkasının anlattığını hissediyor. Rap müziğini bu kadar güçlü yapan ve yıllardır yerini korumasını sağlayan şey tam olarak bu olabilir. Çünkü rap sadece ritim ve sözlerden oluşan bir müzik değil. Bazen insanın içinde söyleyemediği şeylerin bir başkası tarafından söylenmiş hali gibi duruyor.

Bir arkadaşım ilk defa duyduğu bir rap şarkısını dinlerken bana dönüp şöyle demişti; Bu adam benim içimden geçenleri nasıl biliyor? Ben de gülerek ona şöyle demiştim; Belki de aynı hayatı yaşamışsınızdır. Kim bilir… Belki de benzer hayatlar yaşayan insanlar bu müziğin içinde bir yerde buluşuyordur. Bazılarının konuşup dile getiremediklerini, Rap şarkıları onlar adına söylüyordur.

Rap dinleyen insanların en çok karşılaştığı şeylerden biri yanlış anlaşılmak. Çünkü rap müzik çoğu zaman öfkeyi, isyanı ve sert hayatları anlatıyor. Dışarıdan bakan biri de bunu dinleyen insanların da böyle olduğunu sanıyor. Hatta çoğu zaman en hızlı yargı giyim tarzı üzerinden yapılıyor. Geniş kıyafetler, kapüşonlar, sokak tarzı… ve hemen ardından şu etiketler geliyor, asi, serseri, problemli. Oysa çoğu zaman gerçek bundan çok daha farklı. Rap müzik asi insanları yaratmıyor; zaten içinde bir şeylere itiraz eden insanları kendine çekiyor. Belki de bu yüzden birçok kişi bir rap şarkısında kendi hayatından bir parça buluyor.

Sizce rap müzik insanların duygularını mı şekillendiriyor, yoksa insanlar zaten içlerinde taşıdıkları duygular yüzünden mi rap müzik dinliyor? Belki de cevap, ikisinin tam ortasında saklıdır.

Sanırım kendi iç sesini duymak isteyen insanların yolu çoğu zaman bir rap şarkısından geçiyor.