gamyun.net'i doğru görüntüleyebilmek için tarayıcını güncellemelisin, güncelleyemiyorsan başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsin.

BLOG

K-alıntı

21 Temmuz 2026, 15.57
A- A+


     ~~KALINTI
      '' sen '' diye başlayan cümleleri vardı , gün yüzü görmemiş sıfatları , senin gözünün değmediği üst başları sadıklarda katlanmış bekliyor , ellerinin değmediği bir bardakta çay içmiyordu. Mevsim  'sen' deyken ne ise o mevsimde kalıyor , her yazını kışa çevirsende Kasım da Temmuz güneşi sanıyordu  . Yazık...
            Eksiği yokken 'sen'de olan eksikleri arttırmaya çabalarken kendinden ne kadar eksilttiğini farketmiyor ve bu çabasında ısrar ediyordu. Bu çabanın 'sen' tarafından bilinmiyor olmasından daha enteresan olanı ise kendisi de bunun farkında değildi . 
Yazık...
            Birlikte kurulduğunu zannettiği hayalleri yaşamaya çalışması takdire-şayan bir izlenim oluşturuyordu 'sen'i tanımayanlar nezdinde , öyle ki o sevgiyi talep edenler olmuştu   - ben buna şahidim - .   Ama ' sen ' i  tanıyanlar nasıl bir korkak olduğunu bildikleri için acınası bakıyorlardı. 
Yazık...
           Sonra farketmiş olmalı ki 'sen' ile başlayan her şeyden çıkardı kendini . Sonra hepsini 'sen' siz yaptı , yapabildi ... 
Kayıp...
          Cümleleri ' sen ' siz kurdu , sevdi...
          Kulakların duymadığı sıfatları sildi hafızasından belki de , gözünün değdiği üst başları koydu kapı önüne , sandıklardan katlanmış mis kokulu üst başları giydi 'sen' i beklemeden ... Ellerinin değdiği bardakları kaldırıp attı  ,  mevsimin kendiliğinden yaz olduğunu idrak etmesi ile birlikte kışını yaza çevirecek olana bakındı. 
Emek...
       Eksilttiklerini tamalamaya başlarken , fazla olanlarını gördü . Yüzünde acabanın verdiği bir his ile birlikte emin oldu kendinden , '' O kim ki '' çınladı kulağına . 
Zafer...
        Kurduğu hayalleri tek başına gerçekleştirdiğini hatta daha fazlasını bile başarabileceğini farkedince ''ben'' diye başlayan cümleler kurdu. 
Cesaret...
                                                                                     ~~~  Benden seni çıkardım   (2024/TEMMUZ)





YORUMLAR

22 Temmuz 2026, 17.05
Ben bu naif yazılmış satırların hiç bitmesini istemedim... Öyle derin ve zarif bir dille kaleme almışsınız ki, sanki kar taneleri ağır ağır yeryüzüne süzülürken eşlik eden o sessiz huzur gibi okudum her kelimesini.
​Hayatımızın bir döneminde benzer yollardan, kendimizden eksilttiğimiz o hislerin gölgesinden hepimiz geçmişizdir mutlaka. Bir başkasının gölgesinde baharı beklemeyi bırakıp, insanın adım adım kendi özerkliğine ve özdeğerine yürüyüşünü izlemek büyüleyici. "Sen" eksenli bir erteleyişten, kendi hayatının sorumluluğunu ele alan cesur bir "Ben"e geçişinizi okumak adeta şifa gibiydi.
​İnsanın kendi hikayesinde yeniden özne olmayı seçmesini böylesine duru, güçlü ve naif bir dille dile getirebilmeniz o kadar kıymetli ki...
​Yüreğinize, bu kaleminize sağlık.
24 Temmuz 2026, 09.32
sizi tebrik etmek istiyorum     ikinizde mükemmelsiniz...



24 Temmuz 2026, 13.25
Nass ve TURBULANCE6167

Birde yaşa(nı)rken nasıldı acaba diye düşünüyorum . 
24 Temmuz 2026, 18.32
Sâyemah...

Sorunuzdaki o içtenliği duyup da kayıtsız kalmak imkansız...

"Bir de yaşa(nı)rken nasıldı acaba?"

Aslında bu sadece ikili romantik ilişkilerin değil; bir dostluğun, arkadaşlığın, aile bağının ya da iş hayatının tam ortasında da yaşanabilen evrensel bir süreç… İlişkinin türü ne olursa olsun, temelde yatan his hep aynı:

Yaşanırken işin içinde yorucu anlar, fırtınalı bocalayışlar vardır elbette... Ama bir yandan da insanın o eksikleri görmesi, o duygu ritminin içinde kaybolması heyecanlı ve tatlı bir telaştır da. İnsan bazen bile bile adım atar; sonucunu gördüğünde tam da orada kendi "Ben"ini devreye sokar. Bir hata veya hayal kırıklığı varsa bile o seçimin sorumluluğunu kendi üstlenir, suçlayacak birini aramaz.

Turgut Uyar’ın o çok özel hissettirdiği gibi aslında… Altını çizdiği kitabı birine verirken sakınır ya insan; adeta "Buralarım çok ağrıyor" dercesine yaralarını teslim etmekten çekinir.

Satırlarında hissettiğim o süreç de tam olarak böyleydi işte: Yaşanmış, altı özenle çizilmiş; heyecanı da yorgunluğu da cebinizde kalan, insanı dönüştüren anlar… Bir başkasının ("Sen") gölgesinde erimekten, kendi hayatının öznesi olan o cesur "Ben"e yürüyüşün hikâyesi…

Bu üzerine düşündüren derinliği ve kelimelerinle açtığın bu güzel alan için tekrar teşekkür ederim...
25 Temmuz 2026, 20.26

İnsan bazı satırları okurken karışık bir duygu durumunda bulur kendini. Beğeni ile birlikte bir ürperti, hoşlanma ile birlikte bir korku. Elbette bu dengesizlikten azade takdir... İlk K-alıntı geldiğinde söylemek istediklerimin özetiydi bunlar. 
Şimdi ise tekrar eden ismin aksine buralarda çok da aşina olmadığımız bir orijinalliğe bürünmüş satırlar karşıladı beni.
Okurken onlarca cümleyi sıraladım zihnimde yorum diye yazmaya ama şimdi sadece bu şarkıyı bırakmak istiyorum buraya...

https://youtu.besmile ResmiOGl69sY9Ys?si=3_MKGqgbLuap6jUR

Beğenim baki. Korku ve ürpertim de...


Yorum yapabilmek için ÜYE GİRİŞİ yapmalısın