.Derken bitişik evimize tayinle gelen kiracılar bu dengeyi biraz bozdular demeyim de şaşırttılar hepimizi. Kiracı aile statü olarak bizler gibi ,baba saygın bir devlet memuru anne ev hanımı  iki kız çocuğu olan bir aileydi. Kızlarla yaşıtlarımız olarak hemen kaynaştık oyunlarımız daha güzelleşti. Ama garipsediiğimiz bir şey vardı. Kızları ne kadar büyük yaramazlık yapsalar da ,annelerinin ağzından sadece " Allah  iyiliğinizi versin emi", Hay Allah , vs benzeri kelimeler çıkıyordu.! Bizimkiler gibi yakalarsam öldürücem ,bacaklarını kirıcam ve saire sözleri hiç yoktu. Biz çocuklar  kızları çok sevmiştik ama sanırım biraz da kıskanmıştık .Annelerimiz de boş durur mu ? Bizim bahçede ki asmanın altında yeni komşu hanım gelene kadar aman ne dedikodu yaparlardı bir bilseniz..Böyle çocuk terbiyesi olur mu, çocuklar anneden hiç korkmazlar ,söz dinlemezler  falan ,diye her bir anneden ,yeni komşu anneyi tenkit cümleleri dökülürdü. Komşu hânım gelince susarlardı âncak.O yıllarda aklımız etmiyordu ama annelerde belki o yeni komşunun kızlarına olan hoş görüyü sakinliği kıskanıyordular mutlaka...