Sevgi, Hayatın Arasında Bir Yerde..
24 Ekim 2026, 03.19 A- A+
Sevgi üzerine çok şey yazılmış, çok şey söylenmiş. Kimi onu bir ömre sığdırmış, kimi birkaç satırda anlatmaya çalışmış. Ama ne gariptir ki, insan bazen en çok bildiğini sandığı şeyi anlatmakta zorlanıyor.
Belki de sevgi, anlatıldıkça eksilen değil, yaşandıkça anlam kazanan şeylerden biridir.
Cemal Süreya'nın şu sözü gelir aklıma: “Hayat kısa, kuşlar uçuyor.” Bazen bu kadar basit bir cümle bile insana birçok şeyi hatırlatıyor. Günlerin nasıl geçtiğini, söylemeye fırsat bulamadığımız sözleri, sarılmayı ertelediğimiz insanları…
Çünkü biz çoğu zaman sevgiyi büyük anlarda arıyoruz. Oysa hayat dediğimiz şey, çoğunlukla küçük ayrıntılardan ibaret. Birinin yanında yüzünün gülmesi, günün nasıl geçtiğini gerçekten merak eden bir ses, hiçbir şey söylemeden yanında oturabilmek…
Belki de sevginin en güzel hâli, kendini ispatlamak zorunda kalmadığı zamandır.
Sevgi her zaman büyük cümleler kurmak değildir. Bazen karşındaki insanın sustuğunu fark etmektir. Bazen haklı çıkabilecekken kırmamayı seçmek, bazen de birinin hayatını kolaylaştırmak için kimse görmeden bir şey yapmaktır.
Üstelik sevginin tek bir biçimi yok. Bir annenin evladına bakışında başka, yıllardır görüşmediğin bir dostla yeniden karşılaştığında başka bir hâle bürünüyor. Bir ağaca su verirken, bir hayvanı beslerken ya da yaşlı birinin anlattığı hikâyeyi sabırla dinlerken bile kendine bir yer bulabiliyor.
Belki de insanı insan yapan şey, bütün bunlara hâlâ yer açabilmesi.
Elbette her sevgi kusursuz değil. Bazen yanlış anlıyoruz, bazen kırıyoruz, bazen de en çok değer verdiğimiz insanlara söylememiz gerekenleri içimizde tutuyoruz. Sonra zaman geçiyor ve keşke dediğimiz şeyler birikiyor. Oysa sevgi, yalnızca içimizde taşıdığımız bir duygu olarak kaldığında eksik bir şeyler var. Biraz cesaret istiyor; söylemek, göstermek ve bazen de karşımızdakini olduğu gibi kabul etmek.
Belki bu yüzden sevgiyi yalnızca hissetmekle yetinmemek gerekiyor. Hayatın telaşına kapılıp yanımızdaki insanları unutmayalım. Bir telefon açalım, hâlini hatırını soralım, sevdiğimizi söylemek için özel bir gün beklemeyelim.
Çünkü günün sonunda insanın aklında kaç iş yetiştirdiği değil, kimin hayatına dokunduğu kalıyor.
Ve belki de sevgi dediğimiz şey, dünyayı bir anda değiştirmek değil; bir insanın dünyasında güzel bir iz bırakabilmek.
Bunun için çok geç olmadan, hayatın bize sunduğu küçük anları fark etmek gerek.
Çünkü bazı şeylerin kıymetini anlamak için kaybetmeyi beklemek, hayatın bize öğrettiği en gereksiz derslerden biri...
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış :( Yazık ama blog sahibi senin yorumunu bekliyor olabilir