Kasaba o sabah, sanki uykudan değil de eski bir hatıradan uyanmış gibiydi. Minareden yükselen sabah ezanı, dağların yamaçlarına çarpıp soluyor, sonra sessizlik, ince bir duman gibi kasabanın üstüne çöküyordu. Güneşin doğuşuyla birlikte dut ağacının gölgesi avluya... Devamını oku
Bu yazımda herkesin diline doladığı o cümleyi kullanmayacağım, “eski bayramlar kalmadı…” çünkü bayramlar eskimedi, bayramlar değişmedi, eskiyen biz olduk. Yazı bugün mü yayınlanır yarın mı bilmiyorum ama ne zaman okunursa okunsun şimdiden en içten dileklerimle bu yazıyı... Devamını oku
Çok zaman kendimi dobrayım diye nitelerim ama aslında ben onulmaz bir patavatsızım .Kusurumu artık net olarak biliyor ve düzeltmeye çalışıyorum, bu yaştan sonra ne işe yarayacaksa :))Yüzünü hiç görmediğim ara sıra ,telefonla konuştuğum uzaktan bir yakınım misafirim... Devamını oku
"Çocukluk, insanın hiçbir yere sığmayan tek vatanıdır; bazen bir kapı eşiğinde, bazen bir çift kırmızı pabuçta bekler durur..." Ben... Devamını oku
Kiraz mevsimi geldiğinde… Hep bir hüzün iner üstüne dünyanın. Hep bir isyan, bir tutam hırçınlık, bir avuç sessiz öfke... Hep bir eksiklik… Ve hep yedi yaşındaki o çocuk. Kirazların... Devamını oku
Tarihler, zaferler, kahramanlıklar… İnsan dinliyor, biraz duruluyor, sonra hayat kaldığı yerden devam ediyor.Belki de mesele tam burada başlıyor. Çanakkale Zaferisadece kazanılmış bir savaş değil; zor zamanlarda nasıl durulacağını hatırlatan bir iz. On beş... Devamını oku
“Ne hoş bir güzelliği vardır; hafif adımlarla dünyadan gülümseyerek geçenlerin. Kimseye bir kötülüğü dokunmadan yaşayanların, onurlu bir yaşamı seçenlerin. Virginia Woolf İnsan, hayat yolculuğunda bazen ağır adımlarla, bazen de Woolf’un dediği o "hafiflikle" ilerlemeyi öğreniyor. En büyük... Devamını oku
Bir zamanlar iki kalp vardı. Aynı ekrana düşen bir bildirimle günleri aydınlanan, aynı mesajla geceleri tamamlanan iki kalp. Sabah uyanıldığında ilk refleks, telefonun kilidini açmaktı. Parmaklar sanki ezbere yazıyordu o kelimeyi: “Günaydın.” O... Devamını oku
Eskiden ,en sevdiklerimden biri de misafir ağırlamaktı .Öyle çok misafirim gelirdi ki ve öyle güzel ağırlardım ki anlatamam. Misafiri ağırlamak anneden geçen bir öğretiydi sanırım. Annem vefat edeli elli seneyi geçtiği halde hala annemin böreğini reçellerinin tadını... Devamını oku
Evet, gerçekten kötü! Bir yangın çıktığında, bir deprem... Devamını oku